Twierdza Kłodzko

Pierwsze pisane wzmianki o znajdującym się w miejscu twierdzy grodzie pochodzą już z X wieku. Czeski gród, ziemno-kamienny z elementami drewnianych zabudowań jako pierwszy, w roku 981, opisał czeski kronikarz Kosmas. Właśnie wtedy na obecnej Górze Fortecznej (369 m n.p.m.), dawniej zwanej Zamkową, Czesi wznoszą gród i pierwszy zamek. Świadczy to, już wówczas, o obronnym charakterze tego miejsca. I właśnie od tego czasu zaczyna się 1000 lat historii Twierdzy Kłodzko. W roku 1300 gród staje się zamkiem mieszkalnym wysokiej klasy komfortu i piękna w czasie rozkwitu hrabstwa kłodzkiego. W roku 1349 Arnoszt z Pardubic (pierwszy arcybiskup praski) sprowadza do Kłodzka kanoników regularnych augustianów. Buduje im klasztor i kolegiatę pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny, znajdujące się na południowo-zachodnim stoku Góry Zamkowej. Wiek XV/XVI to głównie budowa w obrębie Góry Zamkowej dwóch bastei: północnej – większej i południowej - mniejszej.

W roku 1557 architekt Lorenzo Kirschke, na polecenie księcia Ernesta Bawarskiego, buduje na południowo-zachodnim stoku Góry Zamkowej "Zamku Niższego", zwanego Dolnym, wraz z wieńcem szańców o narysie bastionowym. W roku 1620 nieznany z imienia holenderski inżynier buduje od strony południowo-wschodniej „Zamku Górnego” Mały Szaniec. Składa się on z Szańca św. Floriana i Szańca Krzyżowego. Zbudowany zostaje także Duży Szaniec – dzieło koronowe – składający się z bastionów: św. Franciszka (Jabłonka), św. Leopolda (Ludmiła), św. Ludmiły (Wacław) oraz łączących ich kurtyn. Zamek Górny przeznaczony zostaje na koszary dla wojska.

W roku 1622 miasto wraz z twierdzą zostają zdobyte przez Austriaków. Od tego czasu mówimy o twierdzy jako o fortyfikacji. W wyniku działań wojennych w trakcie wojny 30-letniej zamek ulega spaleniu i przechodzi kolejne rozbudowy. W tym roku, tuż po oblężeniu, Valenty Säbisch Młodszy (budowniczy fortyfikacji wrocławskich) sporządza plany inwentaryzacyjne warowni kłodzkiej.